Het is alweer bijna 6 maanden geleden dat ik deelnam aan de Hel van Kasterlee. Deze race had mij lichamelijk behoorlijk uitgeput en zorgde ervoor dat ik mijn plezier in het sporten even kwijt was. Na 2 maanden rust wilde ik de draad weer oppakken, maar dan wel op een verantwoorde manier. Roger Mous, trainer van de Haagse duursportvereniging RTC, was bereid me te helpen. Wekenlang was ik in de weer met zijn trainingsschema's, de hartslagmeter en mijn trainingslogboek.

Het doel: de Malheur Raid XL, een 30 uren non-stop adventure race, over ongeveer 220 km over 3200 hoogtemeters. De race is opgebouwd uit 30 km lopen, 130 km mountainbike, 30 km run-bike, 30 km kayak en een aantal special tasks. De race moet geheel oriënterend worden afgelegd, via kaart en kompas of met routeboeken.

De race is opgebouwd uit verschillende etappes, je gaat van TA (Transition Area) naar TA, met daartussen verschillende opdrachten. Het doel is het halen van zoveel mogelijk CP's (checkpoints), en daarna BP's (Bonuspoints) in een zo kort mogelijke tijd. Sommige CP's en TA's hebben zogenaamde 'cut-off' tijden, als je niet op tijd binnen bent gaan er CP's van het totaal aantal af. Dit moet je natuurlijk zien te voorkomen, anders heb je al die moeite voor niets gedaan! Naast een goede conditie en een goede samenwerking, vereist de opbouw van de wedstrijd ook tactisch inzicht.

Op vrijdagavond arriveren Inga (mijn teammaatje) en ik bij de Chaveehut in Maille (vlakbij Namen in de Ardennen). Onderweg naar de hut zien we dat een vijver is afgezet met rood-wit lint... en op dat moment begint de spanning op te bouwen. "Ahum Inga, stop eens, zie je dat daar links? Zouden we hier morgen door heen moeten?"

Aangekomen bij de hut zien we bekenden van eerdere wedstrijden. De een drinkt nog een of meerdere biertjes, de ander gaat vroeg naar bed. Verstandig als we zijn (?) duiken wij ook ons bed in, in een poging om nog een goede nachtrust te hebben...

De volgende ochtend: tas inpakken, nog eens uitpakken en weer inpakken. Hebben we echt alles? Eten voor 30 uur wedstrijd, poeder om sportdrank aan te maken, sporttape, kompas, reserve kompas, kaarthoekmeter, klimgordel, reservebanden, hoofdlampje... Pfoe wat is die rugzak zwaar. En wat nemen we mee? Wel een fleece of niet? Wel of geen regenjas? Ja er wordt wel regen voorspeld, maar zo koud zal het toch niet worden? Nerveus kijk je naar de mensen om je heen, wat hebben zij bij zich?

8:55... nog 1 keer plassen...

9:02, het startschot is gegeven. 43 teams starten aan de wedstrijd, waarvan 7 mixed zijn, 3 damesteams en de rest enkel mannen. Inga en ik lopen achteraan, in een poging ons door de adrenaline niet geheel te laten opfokken. En zoals we al vreesden, vanuit de hut lopen we regelrecht naar de vijver, om direct onze eerste 'crossing' te hebben. Vanaf nu zijn de schoenen nat, en de komende 30 uur zullen ze ook nooit meer echt droog worden...

De race gaat nu goed van start. Terug bij de hut krijgen we ons eerste routeboek (hierin staan tekeningen van kruispunten, met afstanden tussen de kruispunten, dus je gaat van kruispunt naar kruispunt), daarna onze eerste oriëntatie proeve (met kaart en kompas), er zullen er nog vele volgen...

Als we rond 14:00 in de kajak zitten, gaat alles nog zijn gangetje. Het is nog lekker droog, niet te warm, de sfeer is goed. Voor 18:00 moeten we klaar zijn met kajakken, en dat gaat ons ruim lukken. We varen op de Lesse, die vanwege de regen van de afgelopen dagen lekker hoog staat. Op een gegeven moment zie ik een mooie rapid, en ik stuur er recht op af (spannend toch)? Goed, nu zijn we tenminste weer lekker nat (ja dat had ik natuurlijk kunnen verwachten...) Even verder nog een watervalletje, met weer een grote golf, ja nu zijn we echt zeiknat, kajak op de kant en laten leeglopen maar...

Na het kajakken stukje oriëntatieloop. We komen voorbij het klimgebied Freyr, waar ik met enige regelmaat geklommen heb... geen bekenden gezien, maar het riep wel allerlei herinneringen op (zoals het lekkere ijs wat ze bij het restaurant Chamonix verkopen... ) Van het oriënteren over naar het klettersteigen. En weer lopen... Nog steeds lukt het ons om op vlakke en dalende wegen te blijven rennen. En nog steeds hebben we geen grote fouten gemaakt, het gaat dus erg goed en we houden de moed erin.

De duisternis valt en we zijn nog steeds aan het rennen. Aangezien we goed op tijdsschema liggen, besluiten we alle bonuspunten van deze etappe te halen. Voor eentje hiervan moeten we de Lesse oversteken. Na drie pogingen vinden we eindelijk een plek waar het niet al te hard stroomt en we zijn (wederom zeiknat) aan de overkant. Wat we daar aantreffen, is niet hetgeen we gehoopt hadden. Brandnetels tot aan de oksels!! Geen pad!! GVDGV. Naast het water ligt een spoorbaan, en hieronder zou op een gegeven moment een tunnel moeten liggen, en in die tunnel het CP. Het spoor zelf is verboden gebied, dus geen gemiep, recht door de brandnetels. Dit zorgt nog voor een hilarisch moment als Inga door Moeder Eend wordt verwittigd dat ze op 5 cm van haar nest zit!

Weer 3 uur later zijn we op de tweede TA. Met boogschieten moeten we vijf punten verdienen (hoe dichter bij de roos, hoe meer punten). Om een pijl te bemachtigen moet je door de Lesse naar de overkant, dan een swingover maken, weer terug door het water en dan schieten. Dit mag ik 3 keer doen voordat we onze vijf punten hebben... BRRR...

Wat we dan nog niet weten, is dat het veel kouder gaat worden. Het zou 's nachts namelijk 3 uur lang gaan plenzen, waardoor je het niet alleen koud krijgt, maar waardoor het fietspad in een grote klei-brei veranderd en het zicht van onze hoofdlampjes belemmerd wordt... het enige wat we hopen is dat het droog wordt als de zon opkomt.

En dat wordt het!! Gelukkig maar... Middels een run-bike (twee personen, 1 fiets) verplaatsen we ons over 12 km richting de speleo-etappe. Tijdens de run-bike overkomt ons iets geks: we beginnen ineens mannenteams in te halen! En terwijl we ze inhalen zijn zij denk ik net zo verbaasd als wij. Sommige teams bijten zich aan ons vast, proberen ons bij te houden, maar dat lukt ze niet ;-) We halen op deze etappe zeker vijf teams in!

De speleo opdracht blijkt lastiger te zijn qua oriënteerwerk! We krijgen twee aanzichten van de grot, een boven- en een zijaanzicht. Middels nauwe, gladde gangen verplaatsen we ons van CP naar CP... Een heel leuk afwisselend onderdeel in de race!

Van de speleo gaan we via de run-bike en een MTB-parcours over naar het klimmen. Dit gaat ons beiden gemakkelijk af, en wederom is dit een aangename afwisseling. Even geen last van de voeten, even verticaal verplaatsen!

Daarna een oriëntatierun van 1.5 uur. Het rennen gaat ons steeds minder makkelijk af. Het is niet de conditie die ons noopt tot wandelen, maar de pijnlijke voeten. Op dat moment komt er een auto voorbij, met team Harm/Elwin. Zij zijn uitgestapt vanwege een verzwikte enkel en hebben een nogal ongelofelijk bericht: "Inga, Esther, als jullie zo doorlopen staan jullie op het podium! Er zijn een aantal teams boven jullie uitgevallen!" Dit creëert een rare euforische en zenuwachtige stemming tussen ons. Ik besluit droge sokken aan te doen, waarop mijn voeten hard protesteren. En dan gaan we, met hernieuwde energie, al rennend verder. Van alle schrik vergeten we nauwkeurig onze afstand bij te houden, wat ons meteen extra tijd kost bij het volgende CP. Daarna is de concentratie weer hernieuwd en we gaan gestaag door... en door... en door.

Terug bij het TA krijgen we onze laatste opdracht: terug fietsen naar de Chavee hut. Er zijn geen BP's of CP's meer te halen en dit klinkt ons als muziek in de oren! Nog twee heuveltjes en dan zijn we er!! Bij de finish geef ik Inga een kus op de wang: we hebben het heelhuids volbracht en de race uitgelopen. Hoe dan ook, dit is onze overwinning!

Nu komt de tijd voor de 'stoere vrouwen praat'... horen hoe het bij andere teams is gegaan, horen wie er zijn uitgevallen, horen dat een team beschoten is door een boer toen ze een weiland overstaken!?

Al met al blikken we terug op een hele mooie, zware wedstrijd, waar we zonder al te veel kleerscheuren vanaf zijn gekomen. Het sterkt ons in ons volgende doel: over een jaar een drie-daagse non-stop wedstrijd uitlopen....