Racen in expeditie stijl? Wat is dat nou weer? Gaan we een basecamp opzetten? Ja dus!!

Na de succesvolle race van de Malheur Raid XL hebben Inga en ik besloten dat we stoppen met Team Sleepmonsters en samen doorgaan als Team FAST. Een ambiteuze naam welke staat voor Female Adventure Sports Team. Nu eens kijken of we echt zo FAST zijn!

Vrijdag 16:30 zou Inga me komen ophalen. Ik had de hele dag om te pakken, voor te bereiden, spullen te kopen, en dat allemaal natuurlijk in de omgekeerde volgorde. 's Ochtends zeg ik nog grappend tegen Brent "je zult zien dat het eindigt in stress", en dat deed het eigenlijk ook wel. Nadat Inga om 17:00 binnenkomt en ik nog mijn tas moet inpakken, een regenjas voor Inga moet zoeken (waardoor de hele kast van Brent op de grond eindigt), mijn fietsketting nog moet schoonmaken en nog ontelbare andere nuttige of minder nuttige dingen, kunnen we dan eindelijk aan tafel gaan. Hebben we alles? Hebben we eigenlijk nog racetactieken? Nou de allerbelangrijkste: ZORG DAT JE OP TIJD KOMT. Dus dat deden we ook.

Nipt op tijd arriveren we op locatie. Fiets gauw in elkaar zetten, materiaalcontrole, ontvangst startpakket. Dat zijn veel kaarten! Na de kaarten 'in kaart' te hebben gebracht, hebben we nog enige rust in ons hoofd om te luisteren naar de briefing. Althans, waar is mijn hoofdlamp eigenlijk? En die van Inga? Na een ietwat genant publiek moment heb ik die van mij terug, Inga's lamp ligt over een stoel... Wat heeft deze race nog meer verrassingen in petto?

Spullen uit de boot, tent op zetten,water halen (en natte voeten in de sloot er naar toe), thee koken en dan proberen te slapen. Inga dommelt, lijkt het, meteen in slaap en ik ben nog een beetje aan het dromen over wat er geweest is en gaat komen...

Ineens hoor je overal bliepjes, wekkers of gsm's afgaan. Het is 04:00, hoogste tijd om op te staan!! Na drie uur slaap, voel je je meteen wakker. De adrenaline begint te stromen want de wedstrijd kan nu echt los gaan! We gaan wederom het water op, ennuh, heren, wat gebeurt hier?? Worden jullie er falikant uitgepeddeld door twee meiden?? Hebben zij duracell batterijen bij zich? Haha zo voelt het dus, eerste te liggen in de wedstrijd! (Alle honneurs zijn voor Niels!)

Onze eerste plaats houden we niet lang vol, tijdens het mtb'en worden we al vrij snel door de heren ingehaald. Toch kunnen we nog aardig goed meekomen, en we hebben er veel plezier in.

Voor mij wordt het een feest van herkenning, ik ben in de streek waarin we racen opgegroeid. De Biesbosch, Heusden, het bos van tante Wits, het kapelletje, Inga moet wel gek worden van mijn verhalen! Verrassend ook hoeveel mooie plekjes er in de buurt waren, waar ik tot vandaag niets van wist! Gelukkig kan ik mijn overenthousiasme een beetje goedmaken met een lekkere traktatie: warme Udenhoutse broeder van de plaatselijke bakker. Voor mij is dit het tweede mooiste moment in de race (De absolute topper was natuurlijk het kajakken)!