Vrijdag ochtend... inpaksessie... Inga en ik beginnen te leren hoe je je goed moet voorbereiden, ook dit keer weer voldoende tijd genomen! Dat geeft leuke momenten als je elkaar opbelt om te checken hoe het gaat... Vragen over “wie neemt de EHBO mee” en “heb jij nog een goede kaarthoekmeter” hoeven we gelukkig niet meer te stellen, dat gaat vanzelf.
Netjes op tijd arriveert Inga bij mij om de spullen in te laden. Vol adrenaline en buikvlindertjes stappen we blij in de auto. Anderhalf uur file en nog eens drie uur rijden later zijn we bijna op de plek van bestemming! Het enthousiasme is een beetje gedoofd. En waar is dat f*cking Steinbach nou?

Het enthousiasme komt gauw terug als we de boerenschuur gevonden hebben: wat een mooie locatie! Wij voegen ons op de slaapzaal bij Rene de Superfotograaf, Harm de ‘ikweet- niet-wat-ik-moet-aantrekken’-man, Michiel de ‘ik-weet-het-eigenlijk-ook niet’ en Arnaud de ‘hoe-moet-ik-dat-dan-weten’-man. Tja dat krijg je als je allemaal mooie sponsorshirtjes hebt!! Inga en ik kijken elkaar aan: nog even en dan kunnen wij ook onze gloedmooie outfit van onze nieuwe sponsor www.duursportwinkel.nl aantrekken! Inga maakt in elk geval alvast een beetje indruk met haar gloednieuwe Inov8 schoenen... Maar dat viel een beetje in het niet bij de sexy outfit van Elwin ;-)

Na al deze afleiding voegen we ons bij de briefing. Vanavond krijgen we een proloog voor de kiezen: maximaal twee uur krijgen we de tijd om acht punten in de omgeving te vinden. Dat moet lukken zou je zo zeggen.


Inga en ik zijn snel klaar met intekenen van de coördinaten en starten aan de route. Zoals gewoonlijk duurt het even voordat ik op gang ben. Voorzichtig starten is belangrijk omdat ik last heb van mijn knieblessure die vakkundig is ingetaped door mijn fysio. Ook heb ik gloednieuwe hardloopschoenen onder mijn voeten die moeten zorgen dat ik niet zo proneer. ‘s Avonds merk ik hier echter nog niet zo de voordelen van...

Doordat we wat langzaam starten, haalt de grote meute ons al snel in. Nu lijkt het net alsof we als met kudde schreeuwende runderen over de weide stampen... we zuchten en wisselen een veelbetekende blik uit: morgen lopen we hopelijk meer met ons tweeen!

In het bos volgen we een pad wat ons wel in een heel dicht begroeid stukje dennebos brengt. Waar is dat stomme CP’tje? Route aangepast en we lopen naar een ander CP. Hier hebben we het voordeel dat er ook andere teams zijn, die leiden ons met hun lichtjes en geschreeuw naar de juiste plek. Nu hoor je ons natuurlijk niet klagen! Alle CP’tjes zijn al snel binnen en ruim binnen de gestelde tijd zijn we bij de finish. Eten, drinken, en naar bedje.



Maarten krijgt van ons eeuwige dank als hij mij twee oordopjes uitleent. Inga krijgt er een van me en we doen een poging te gaan slapen.

De volgende ochtend kijken we op de rankinglist. We staan zo ongeveer onderaan! Inga raakt hiervan onrustig. Korte races zijn nou eenmaal niet ons ding, en als je een proloog hebt voor de wedstrijd dan wordt je dubbel gestraft als je een trage starter bent...

Om precies 9.22 start voor ons de wedstijd. We hebben tot 18:22 de tijd om 28 punten te verzamelen. Het gros van de coördinaten krijgen we bij de start, dus we beginnen met het intekenen van de coördinaten op de kaart. Daarna de snelste route bedenken en de wedstrijd is begonnen!


Het eerste stuk is mountainbiken. Geheel tegen de voorspelling in is het droog en we hebben d’r zin in. Ik merk dat ik nog last heb van mijn griep van drie weken terug, maar ondanks dat het voor ons gevoel niet snel gaat zijn we lekker aan het genieten. Niemand om ons heen: alleen wij met de kaart en onze gedachten, zo hoort het!

Na het mountainbiken gaan we via een behoorlijke blubberpool het bos in voor een oriëntatieloop. Wat er hier gebeurt begrijpen we niet... we denken met zekerheid te weten waar we zijn, maar de omgeving lijkt in niets op onze kaart, en CP 7 is in geen verste verte te bekennen. Wat nu? We blijven één richting op lopen en herkennen ineens waar we zijn: hier zijn we een uur eerder langsgekomen. We hebben geen idee hoe we hier zijn gekomen en ik begin te twijfelen aan mijn oriëntatie kunsten. Via een andere route benaderen we alsnog CP7 en via nog een laatste knippunt gaan we weer terug naar het wisselpunt.

Aldaar is onze teleurstelling niet te verbergen... Er liggen enkel nog de mountainbikes van een viertal andere teams: dat betekent dat we nog steeds onderaan in het klassement liggen!

We fietsen naar het volgende wisselpunt: daar gaan we runbiken. Dit betekent dat we de volgende coördinaten af moeten leggen met maar één fiets. Om en om rennen we en fietsen we. Het gaat gesmeerd. Mijn conditie lijkt zich te herstellen en we renfietsen de heuvels op en af. Her en der is het zo blubberig dat ik het nog voor elkaar krijg om de modder wel van heel dichtbij te bekijken! De volgende CP. Dit is een special task. Inga pakt deze: klimmen/klauteren en daarna abseilen. Ter plekke hoor ik dat we 20 minuten achterliggen op het andere damesteam: het zij zo.

Blik op oneindig en lekker doorgaan. De volgende special task is een hoogteparcours. Klettersteigen, touwbruggen, touwklimmen. Dan merk je dat het al even geleden is dat je in de touwen hebt gehangen! Wel leuk.

Weer mountainbiken nu. Het begint nu toch echt te regenen. De blubber wordt serieuze blubber en menigmaal eindigt Inga met haar fiets midden in een plas wat tot grote hilariteit leidt. De vreugde wordt compleet als we horen dat we ineens als eerste mixed team liggen!! Ik doe spontaan een vreugdedansje. Blijf geloven in jezelf! Weer een looporiëntatie. Dit keer met veel doorsteken van de paden af. Wat een fijn gevoel geeft dat! Gewoon dat de CP’s daar liggen waar je denkt dat ze moeten liggen. En voor de vierde keer reetjes zien... wat kun je nog meer wensen??

Nou dat weten we wel als we weer op de fiets zitten: warme voeten! De regen is nu echt overheersend en aangezien we geen overschoenen dragen, beginnen we superkoude voeten te krijgen... pff hoe lang mogen we nog??

We belanden bij de volgende special task. Deze mag ik weer uitvoeren. De opdracht is als volgt: klim in een vijf meter hoge paal, klim er dan boven op, en spring naar de daar hangende trapeze. Vol goede moed begin ik eraan, maar ik krijg toch wel de kriebels bij de laatste stap op de paal! Vertrouwend op mijn klimkunsten durf ik erop te gaan staan... dan nog springen naar dat mega-ver-hangende-dunne-stangetje wat trapeze heet. In een reflex grijp ik tegelijkertijd naar het zekertouw. Alsof dat helpt! Maar ik raak de trapeze wel aan en heb de task volbracht.

Volgende special task is boogschieten. Normaal gezien mag ik dat doen aangezien ik vaker raak schiet dan Inga (wat dat dan ook moge betekenen). Maar sinds we ons hebben aangesloten bij een boogschietvereniging, blijkt dat Inga het natuurtalentje is. Zij krijgt dus de eer. Drie keer schieten. Een keer moet-ie in de rode cirkel terecht komen. De eerste keer gaat hij er overheen. De tweede keer bijna in de juiste cirkel. De hoop is groot maar ook de derde keer mist de pijl doel. Toch nog maar even blijven trainen bij Leo!

We lopen een strafrondje vanwege het boogschieten, hebben het puntje snel gevonden en fietsen op de finish aan. Na acht uur racen gaan we over de finishlijn en we kunnen terugkijken op een mooie race, waarbij we ook nog eens de eerste plaats in het mixedklassement hebben behaald! Je kunt wel raden dat dat ons goed doet!!

Wat er daarna gebeurt... tja dat is voor intimi... wat ik je wel kan vertellen is dat afterparties de moeite waard zijn!

Female Adventure Sports Team
Resultaat: 1e mixed, 9e plaats overall
16 mannenteams achter ons gelaten ;-)