Het is allemaal nog een beetje onwennig... het is nog maar een krap een week geleden dat Inga getuige was bij mijn huwelijk... de alcohol nog maar nipt uit het lijf, en we mogen weer aantreden. Inga is vol goede moed, enthousiasme en zin. En ik? Ik ben een beetje moe. Geestelijk en lichamelijk. Afgelopen week heb ik niks gedaan en mijn benen voelen ‘lichtelijk’ lamlendig. Wat gaat dit ons brengen?

Geheel volgens traditie komen we laat op de kampeerplek aan na wat onenigheid tussen ons en de miep. De eeuwige discussie: waar heb je dat ding eigenlijk voor nodig? Nou voor parcoursverkenning??? Elk klein weggetje hebben we in elk geval gehad als we in het donker op een tot rust gekomen camping onze tentjes uit de verpakking halen.

Het Raid XL organisatieteam is nog op de been. Met de slaap al in de ogen zeggen we hoi tegen Wim (niet vergeten de groeten te doen van Rob, weet je nog Inga) maar ook dat vergeten we en we gaan slapen.

De volgende ochtend begint de spanning, als we de wirwar van kaarten aan elkaar knopen, de briefing intussen al begint en mijn spiksplinternieuwe camelbak blijkt te lekken. Goede voorbereiding chef!! Leren we het nou nooit??

De rest om ons heen lijkt ook niet geheel wakker. Pas minuutjes voor de start zie je de mtb’s in het afgezette gedeelte staan, heeft iedereen zijn wetsuit aan, en is klaar voor vertrek.

Inga heeft hele goede tips voor dat zwemgebeuren: “Als het water koud is, dan moet je gewoon wat water in je wetsuit laten lopen, dan uit het water komen en je wetsuit laten opwarmen”. Dit advies sla ik in de wind. Het water krijg je mij pas in als het écht moet!

Tja om 10:00 moet het dan echt, gewapend met wetsuit en flippers duiken we het koude water in. Fantastisch om te zien wat mensen om je heen meenemen als drijflichaam. Patrick en Namke dachten blijkbaar dat ze in het tikibad waren met hun zwemband ;-) Gelukkig heeft Rene dat op de gevoelige plaat vereeuwigd...

Het water was zo koud dat Inga en ik op de rug zwemmen. Af en toe omdraaiend om te zien waar je heen zwemt. Naast me zwemt een kerel al borstcrawlend bijna even hard als ik met mijn flippers. Klein detail: hij had zijn teammaatje aan zijn flippers hangen!?!?


Het koude water begint me behoorlijk te nekken. Telkens als ik omdraai zie ik de wereld draaien. FOCUSSEN. Dat lukt maar moeilijk. Gevolg: zodra ik uit het water kom kan ik niet op mijn benen staan. Inga houdt ze omhoog zodat er weer wat bloed naar dat koppie van mij kan stromen.

Dan kan de wedstrijd (eindelijk) echt beginnen. De eerste kaarten met coördinaten worden uitgereikt, we gaan aan de slag. De eerste 8 uur worden voor mij erg zwaar. Mijn lichaam wil niet vooruit. Als Inga nu had gezegd: we stoppen, dan was ik lekker in de tent gedoken, geen probleem! Inga zei dat natuurlijk niet… waar blijft de vrouwelijke intuïtie las je haar echt nodig hebt?!

Onderweg komen we een leuke special task tegen: hout zagen (with a little help), de twee boomstronken meenemen dwars door een vennetje (en lekker zweet afwassen), laddertje beklimmen, boogschieten. In de roos is vijf punten, daarbuiten bouwt het af tot één punt. Dit keer mag ik laten zien wat we geleerd hebben de afgelopen weken. op HBSV Reinveld. Eerste poging is drie punten. Weer opnieuw naar het begin, stammetje doorzagen (without the help), vennetje, laddertje, pijltje, en raak: de missende twee punten. Altijd weer leuk die verrassende elementen!
’s Avonds mogen we na een overwarme dag gaan kajakken. De temperatuursverschillen tijdens de wedstrijd maken het erg zwaar. In de kajak wordt je toch behoorlijk nat en dat betekent dat het vrij koud wordt! En dan legt een malle Belg ook nog een betonnen dam van de ene naar de andere kant van het stuwmeer, waarvan de bovenrand net onder het wateroppervlak verdwijnt: dit staat garant voor menig bijna-ongelukje en Inga valt natuurlijk al lachend bijna uit de boot! Ok, naar de kant, kano overtillen en verder gaan. In stilte bedanken we wederom Niels de kajaktrainer en Arend Bloem voor de mooie boot! Het peddelen gaat dan ook voorspoedig en niet te flauw mogen we nog een ruime km met de kajak op de rug klunen (Wim, je wordt bedankt!).

Voor mij betekent dit een ‘turning point’. Was ik de afgelopen uren bezig met de vraag ‘hoe lang moeten we nog’? Nu begin ik er eindelijk zin in te krijgen. Het lichaam werkt ook mee en ik leef helemaal op. Inga daarentegen krijgt het moeilijker. Het terugkomen bij de gearbag maakt het leven wat makkelijker. Onze natte kleding verwisselen we voor een nieuw setje (www.duursportwinkel.nl bedankt!), de chips uit de gearbox leiden geen lang leven en ook laven we ons aan de cola. Joepie wat is het leven toch mooi!

Dan een stukje nachtoriëntatie, langs heuveltjes en kustlijntjes. Althans voor velen. Wij spotten een veel kortere recht-toe-recht-aan N weg en hebben veel lol om de vele hoofdlampjes die we beneden zien ploeteren... Laat dat navigeren maar aan de dames over, haha!

Na het lopen komen we rond 3 uur ’s nachts op de mtb plek aan. Nu is dit natuurlijk niet zo bijzonder, maar wel wat er komen gaat! Iets waar Inga en ik altijd intens van kunnen genieten: de zonsopKOMST! En dit keer was hij supermooi. De dauw nog hangende boven de velden, doet de zon haar intrede in een rood-gouden gloed van mooi licht. Heerlijk om zo een mooie afdaling door het blubberhouthakwaarlooptdiek*trouteheen-bos te doen; maakt alles weer goed!!

Vervolgens een klimetappe. Team FAST kwam, zag en overwon…

Dan lopen. Wederom heeft de organisatie zich klasse uitgeleefd. Puntjes in kraters in het landschap, in grotten, wat wil de mens nog meer. Jammer van die mega stijle heuvels ahum!? Die mochten we een aantal keren op en neer, hoe kan het ook anders. Inga’s toch al zwaarbelaste achillespees krijgt het zwaar te verduren.

Dan komt voor ons de adrenaline rush. We hebben tot de volgende deadline nog een krap uur, en daarin moeten we zoveel mogelijk punten behalen in een drie uur durende etappe! Inga maakt zich goed kwaad op het navigeren, met succes, zeker op het moment dat we dat ene puntje bijna hadden opgegeven omdat ik ongeduldig werd TERWIJL WE ER BOVEN OP STONDEN! Gelukkig houdt zij het hoofd koel en wijst me triomfantelijk op de knijper. Dan is het racen tegen de klok: elke 10 minuten te laat binnen is een punt inleveren. Ineens is alle concentratie vol daar. Hartslagen rijzen de pan uit maar het resultaat mag daar wezen: 4 minuten voor tijd op de deadline...

En samen met ons zijn daar nog een team of 15. Gezellig druk. Nieuwe punten intekenen en verder MTB’en naar de laatste etappe: het kajakken. Wat er is gebeurt: geen idee, maar het leek wel alsof we bezeten waren. Het moet geleken hebben of we net begonnen waren (in plaats van zo’n 28 uur wedstrijd achter de kiezen te hebben)! Team na team hebben we ingehaald... (namen zijn op verzoek van redactie weggelaten)

Heerlijk voelt dit!! Laat die drie daagse maar komen! (en waarom was dit gevoel er niet de hele wedstrijd?!)… (mmmh, bij Inga was die vreugde over Esthers bovenaardse krachten toch een stuk minder…)

Tja en dan die laatste etappe: met MTB de kajak in! Dat hebben we vaker mogen doen in eerdere races en van schade en schande leer je hoe je vooral je fiets niet op de kajak moet binden. Het kluswerk liep behoorlijk gesmeerd en binnen no-time lagen we in het water...

Daar bleek Team FAST even wat minder een team te zijn. Ik werd behoorlijk chagrijnig van het tandwiel wat keer op keer mijn elleboog weet te vinden en de eeuwige afwijking van de boot. Als Inga op een gegeven moment me er niet al te subtiel op wijst dat ik wel erg bot over kom, is het kwaad snel geslecht en gaan we gestaag op de finish af...

Toch is dat wel een beetje raar, een anticlimax. Na 3 uur zwoegen en ploeteren op de MTB en nu het kajakwater voor je zelf te hebben. Dan heb je het gevoel dat de race al lang gelopen is en de eindtijd er niet meer toe doet. Gelukkig herinnert Rene ons aan dat we de finish nu bereikt hebben! En we kunnen terugkijken op weer een geslaagde wedstrijd.

Bij de eindklassering blijkt dat we onze naam weer eer aan hebben gedaan: 2e in het mixed-klassement. Zeker als je bedenkt dat het eerste team samen heeft gelopen met een herenteam. Voor ons was dit een belangrijke meting: zijn we klaar voor Slovenië (50 uur) en Kroatië (72 uur)? Na vorig jaar merken we een duidelijke groei in uithoudingsvermogen, we hebben er zin in en het gaat zeker lukken!!