Nu ik dit aan het schrijven ben, is het al weer 2 dagen geleden dat Inga en ik over de finish kwamen... na 57 uur racen en 12.000 hoogtemeters in de benen te hebben gehad, al fietsend, kajakkend, skeelerend, wandelend, rennend, abseilend, tja, te veel om op te noemen bijna!

Inga ligt nu lekker gemasseerd te worden, zometeen ben ik aan de beurt, en dat geeft me mooi even de tijd om hier een stukje te schrijven.

Inga en ik hadden een droom vorig jaar, meedoen aan internationale, meerdaagse adventure races. Dat zijn races waarbij je een aantal locaties moet bezoeken (in dit geval veertig), waarbij voor elke etappe het vervoersmiddel bepaald is (dus bijvoorbeeld fietsend). De route tussen de punten is vrij te bepalen, en uiteraard probeer je de snelste route te vinden. Degene die de meeste punten haalt met de snelste tijd, is de winnaar.

Een van de races waarop wij onze zinnen hadden gezet, is de race in slovenië. Deze race bestond uit 60 km lopen, 164 km mountainbiken, 500 m speleologie (door grotten kruipen), 1 km zwemmen, 15 km wildwatervaren, 1 km canyoning (door een rivier afdalen), 15 km skeeleren, 5 meter touwklimmen, 30 meter abseilen, en als toetje op het geheel, 7 km op een binnenband een rivier afdobberen. Overigens zijn de loop- en fietsetappes hemelsbreed opgegeven. En als je een orientatiefout maakt, worden de afstanden natuurlijk alleen maar groter!

Aan de wedstrijd doen 14 teams mee uit allerlei verschillende landen: Slovenië, Kroatië, België, Frankrijk, Polen, Griekenland, Tsjechië. Eigenlijk mogen enkel 4 persoonsteams meedoen, en met de raceorganisatie is afgesproken dat wij mogen deelnemen, maar dan automatisch onderaan eindigen. Zo zie je ons dus ook terugkomen op de rankinglist, onderaan. Als je ons echter plaatst gezien het aantal punten en de bijbehorende tijd, dan blijkt dat er slechts 9 teams gefinished zijn, en wij daarvan nummer 8 waren. Een prestatie om trots op te mogen zijn!!

Maar waar moet ik beginnen om jullie te laten begrijpen wat we beleefd hebben? ik weet het eigenlijk niet... Een poging om alle belevenissen op te schrijven, levert te veel tekst op. Wat ik in elk geval wil vertellen, is hoe je lichaam reageert op 58 uur non-stop racen. Dat ging namelijk bizar goed. We hadden eerder 30-uurs races gedaan. Dat hou je goed vol als je getraind bent, continu blijft eten en drinken. Door waarschijnlijk de adrenaline kun je het slaapgevoel goed onderdrukken, en kun je de race uitlopen zonder te slapen.

***

ja, en nu zit ik hier (inga). Deze keer niet slaapdronken maar massage-dromerig: wat een weelde na de afgelopen dagen! :)

Als ik terugkijk op de drie dagen in de heuvels is het alsof er toch wat uurtjes ontbreken. Hier en daar weet je nog wel dat je op de klok gekeken hebt, weet je je de omgeving van een bepaald checkpoint nog te herinneren of de weg die je enkel hindernissen op je pad lijkt te leggen. Gelukkig overheersen de momenten van intense bos- en bloemengeur, van bizar mooie zonsondergangen en -opkomsten, het plezier na het vinden van het volgende checkpoint en de vreugde over die ene Twix die in de uithoeken van je rugzak toch hebt kunnen vinden. Tja, dit zijn allemaal gevoelsimpressies, op naar de feiten.

Dinsdagavond vertrekken Es en ik dan echt eindelijk richting Slovenië. De laatste weken waren voor ons gevoel ontzettend druk, de trainingen werden in aantal en omvang nog even opgevoerd en er moest nog van alles geregeld en geoefend worden. Maar zoals altijd, komt de dag van de waarheid steeds dichterbij, zo ook in dit geval. Woensdagavond arriveren we op DE camping. Naar mijn mening enkel super aftgetrainde en snelle kerels met een eveneens te bruin en sportief ogende vrouw in hun kielzog... en dan die twee meiden aus Holland... :) Dit is het dus, de al iets echtere wereld van het adventure racen. Zenuwachtig worden we niet echt, dit is volgens mijn gevoel de best voorbereide adventurerace tot nu toe. We hebben echt teveel spullen bij ons om ook maar iets vergeten te kunnen zijn, bijna alles is al goed doordacht, op de routeplanning en benodigde etappespullen na. Met Esther aan mijn zijde gaan we planmatig aan de slag en werken het to-do-lijstje rustig af met het idee: deze keer komen we echt niet in tijdnood (...we leren het blijkbaar ook nooit... ;) Na een dag vol lijstjes, spullen sorteren, kaart bestuderen en plastificeren is het dan eindelijk zo ver: de laatse meeting, de fietsen in de truck en slapen maar. De laatste 6 uurtjes voor de komende 70uur. En we slapen als roosjes (en ruiken nu ook nog bijna zo). 5u gaat de werkker, 5.30u gaat de gearbox met skates, wetsuits, eten, kleren, gereedschap etc. de truck in, 6u nemen wij plaats in de bus op weg naar de start in Bled. Daar de route verkennend de laatste minuten doden, skeelers alvast weer even testen en voor de zoveelste keer checken of we ook echt niets vergeten zijn. Iedereen om ons heen is gespannen, huppelt, wandelt of hangt een beetje in volle verwachting van wat de komende dagen ons mogen brengen.

De start is vrijdagochtend om 10u: iedereen staat in zijn skeeleruitrusting klaar, wil vertrekken, weg van alle drukte, op zoek naar waar je voor gekomen was: 50u+ tegen de klok, de natuur, de slaap, je lichaam...

Om een overzicht te geven van hoe de race eruit zag:

10u-10.42u skeeleren, zwemmen, skeeleren
10.42u - 12.42u hardlopen
12.42u - .. kajakken
.. - 17.18u MTB
caving during MTB
18.12u abseilen
18.12u - 18.54u MTB
18.54u - 02.28u trekking
.. - 12.21u MTB
12.21u -20.30u trekking
20.30u - 22.30u onderbreking en vervoer naar wisselzone
22.30u - 07.15u MTB
07.30u canyoning
09.00u skeeleren
09.40 - 12.28u MTB
13u - 16.51u tubing
16.51u - 17.51u orientatieloop
17.52 - 18.52u MTB
18.52u FINISH

Als je het lijstje nu zo voor je ziet, bizarre tijden. Als je bezig bent ervaar je dat ook zo maar je lichaam weet je zo goed voor de gek te houden en je hoofd dmv van zijn doorzettingsvermogen blijft die benen maar voortbewegen. Uur na uur verstrijkt zonder dat je er eigenlijk bij stilstaat. Soms worden minuten uren en uren minuten. Opeens is het lunchtijd, avondeten, bedtijd, ontbijt en het enige waar jij mee bezig bent is eten (repen, heeel veeel repen), drinken (~18 liter), dromen, Zen-nen, grapjes maken, boeren laten en maar weer even eten en drinken. Een oneidig repeterende bezigheid. Soms vallen daarbij je ogen een heel klein beetje dicht, soms lijkt het alsof je klaar wakker bent.

Na de eerste 20u begon ik het zwaar te krijgen. Op weg naar CP22, hoog op de berg, moet ik op elke pas letten, mijn zonnebril afzetten om de sterke zon me wakker te laten houden. Op dat moment besloten we de eerste power nap te testen. 30min liggen, even weg en dan hopen dat je je weer als herboren voelt. Wonder boven wonder lukt het een beetje en kunnen we onze reis vrolijk voorzetten. Dit stukje van de race bestaat uit klauteren over witte rotsen, nauwlettend in de gaten houden waar je je voeten zet om je enkel niet te verzwikken of in een of andere rotsspleet te glijden. Na uren struinen belanden we als laatste team om 18u bij het CP. Alle energie die we gestoken hebben in het klimmen van alle meters wordt meteen weer terug gewonnnen: we beginnen onmiddelijk aan de afdaling in de hoop niet al teveel tijd kwijt te raken en alles nog te kunnen halen.. Helaas is energie terugwinnen toch niet zo makkelijk als we hoopten want ruim drie uur te laat arriveren we bij CP23 en worden uit de race gehaald. Lichtelijk gedesillusioneerd en zwaar wagenziek worden we naar de wisselzone teruggebracht. In de auto heb ik mijn teleurstelling over de onderbreking van de race niet verborgen en het levert ons gedeeltelijk iets op: we doen niet meer mee voor de punten maar mogen het aansluitende gedeelte van de race in omgekeerde volgorde doen. Even weer omschakelen en off we go.

Fietsend door de nacht zetten we onze reis voort en even lijkt het alsof Esther gaat opstijgen, energie voor tien. En maar even later is die vlucht abrupt beeindigd: esther ligt slapend in de berm. Van het ene op het andere moment heeft ze er geen zin meer in, of beter gezegd haar lichaam. Het gebeurd in een oogwenk en dan is het slapen geblazen. Weer de powernap formule, ik doe uit solidariteit mee... siekem ben ook ik in staat op elke plek en in elke houding in slaap te vallen. Even later beklimmen we de zoveelste berg, bocht na bocht werken we ons de weg omhoog. Vosje hier, krekel daar, kerkje in het donker, huisje in het niets. Alles loopt goed en vrolijk gaan we door. Uur na uur van CP31, naar CP30, naar CP29, en ja, wederom is het dag geworden en komen we na fenomenale afdaling bij het canyoning gedeelte, CP28. Even afkoelen, even klauteren door de rivier, afkorten waar het kan, schoonspoelen, lachen, ja je kent het wel.

Na half uurtje afkoelen komt werederom Esthers favoriete onderdeel #2 aan de beurt: skeeleren; en dan ook nog een stukje bergop, CP27. Ook hier slaan we ons doorheen, het einde steeds scherper in het vizier. Snel die dingen uit, fietskleren aan en gaan.

Vanaf hier vervolgen we het parcours in originele volgorde. Fietsend, wegbranden in de middagzon, weer even slapen onder de fruitbomen langs de weg, de ruisende en bruisende rivier naast je: zo, ja zo, mogen we weer afkoelen: lekker dobberen op de rivier op de meegenomen binnenbanden. Helaas blijkt er eentje bij het opblazen spontaan te ontploffen en de ander door een lekkend ventiel de brui aan te geven. Gelukkig zijn de goden ons goed gezint en krijgen we van andere teams wat binnenbanden aangeboden. Met ietwat vetraging en zonder kaart (wat is stelregel nummer 1 in AR-wonderland ?!?!?!) begeven we ons eindelijk op de rivier. Heerlijk! Liggen, een beetje trappelen, stroomversnellinkje hier, rotspartijtje daar, uiteindelijk toch redelijk vaak vast komen te zitten en steeds harder vloekend. Blijkbaar is alles eventjes leuk en gaan we er ons vervolgens toch aan te irriteren... waar zou dat toch aan liggen??! Tja, en het zonder kaart gebeuren begint ons toch een beetje zorgen te baren. Niks duidelijk teken waar we uit het water moeten, niks allerlei teams voor ons die we blindelings kunnen volgen. Slechts een enkele andere dwalende dobberende ziel die het even ook niet meer weet.

Gelukkig komen we er slechts een kilometer te ver achter dat we er toch echt al uit hadden gemoeten... shit, niet ook dat nog. Niks waterdichte tas, niks droge schoenen. Inga en haar voorgenomen onbezonnenheid levert haar niets op, behalve kletsnatte kleding en repen: waarom kan niet ook ik een keertje laten zien dat mijn manier goed is?? Waarom lijkt toch alles een beetje te mislukken? Tja, niet getreurd, door, nog eventjes en dan hoeft het niet meer. Sjokkend met drie tassen, twee mega binnenbanden, sompige schoenen en een licht onbestemd gevoel begeven we ons richting CP35. Droge sokken aan, even glimlachen, Esther de kaart overhandigen en ja hoor, we kunnen het nog. Een stukje orientatiemeesterwerk en het vertrouwen is weer terug. Zou het einde dan nu toch echt komen? Laatste spullen bij elkaar rapen, helm op, petje af, kom maar op met die laatste klim. 11km en de streep wacht op ons!

En ja hoor, het lijkt te lukken. Afdalen, afdalen, klein metertje klimmen, afdalen, afdalen... Velenje, we zijn er! Camping zoeken, spoor over.. finishen... moeten we echt?? Het is net zo leuk! Ja, toch maar doen dan? Schweren Herzens en een beetje verdrietig dat er nu toch echt een einde aan deze reis is gekomen, passeren we om eventjes voor 19u, na bijna 57u, de eindstreep.

FAST? 'Fast not to be Last' hebben we nou maar tot ons motto verheven... :)

Female Adventure Sports Team
Resultaat: unranked (officieel) / 8ste (officieus)