Jaa het is weer zover... we mogen weer racen!!

Na een lichtelijke deceptie dat de wedstrijd van het jaar waarvoor we trainden (de Terra Incognita) niet door zou gaan, vonden we in de Outdoor Challenge XL een leuk alternatief. Lekker 17 uur losgaan in omgeving Valkenswaard. Aangezien deze race samenvalt met datgene waar Rob Veer en Niels Hoekstra ons een jaar lang voor klaar hadden gestoomd, zijn we wel ‘in shape’. We hebben voldoende fiets, loop en kajakuurtjes in de benen.

Inga zegt nog eens lakoniek vooraf: zullen we dit keer eens vol gaan? Niet ons inhouden in het begin, maar alle remmen los en zien waar het schip strand? Dat vind ik een goed idee en, alhoewel Inga haar uitspraak al weer vergeten was, start ik de race met precies dat in het hoofd. Zorgen dat je goed moe wordt!

Tja 17 uur is altijd moeilijk samen te vatten in een paar regels tekst... Sommige dingen staan me echter heel levendig voor de geest! Eentje daarvan was mijn fietscomputer die het ’s nachts liet afweten. Ik klooien aan het metertje, tot ik ineens niets vermoedend een klap in mijn kuiten krijg en mijn hoofd knalt tegen de kaartenhouder op de fiets... Inga ligt dan intussen naast me op de grond. Niet giechelend zoals normaal haar schrikreactie is, maar net als ik verbijsterd... Zo iets had je natuurlijk ook wel kunnen verwachten, als de gene die kaart leest achter je fietst en met haar hoofd in de kaart zit om de route te bepalen! Nog geen minuut later begint ze toch te giechelen (mijn bons in mijn hoofd staat er nog niet naar) en we gaan verder op weg...

We zijn nu zo’n 3 uur bezig. De wedstrijd bestaat uit het halen van CP’s (Check Points) waarbij met de CP’s een wisselend aantal punten te verdienen zijn. Daarboven op zijn er een aantal strakke deadlines gepland, het is dus naast een orientatie en conditie test ook dit keer een taktische race. Wanneer laat je punten liggen? Wanneer mis je bewust de deadline en ga je over op een verkorte route? Vragen waar je tijdens de wedstrijd een antwoord op probeert te vinden, wat redelijk kansloos is als je het volledige routebeeld niet gekregen hebt.

 

Precies 2 minuten voor tijd arriveren we op de eerste deadline. We hebben dan een loop- en fietsetappe gehad en mogen een hoogteparcoursje in. Altijd leuk! Even de zinnen op iets anders zetten. Daarna de orientatie loop, waar de punten niet op het pad liggen maar midden in het bos. Dat was ooit een zwak punt van ons, maar nu weten we keer op keer de puntjes direct te pakken. Ik mag dit leuke onderdeel navigeren en dat gaat goed tot we samen een ander team klaar staan om het bos in te gaan voor een moeilijk punt. Dat zo’n wedstrijd met name tussen je oren zit blijkt wel weer, want ik wordt slordig en midden in het bos weten we niet meer waar we zijn! De drie andere teams om ons heen blijkbaar ook niet, die lopen ook kris kras door de vierkante meters bos heen... En dan gebeurt een klein wonder: net op het moment dat je denkt weer naar de rand te moeten, kijk ik waar ik mijn voeten plaats en TADA: daar ligt het CP gewoon te wachten om door ons gepakt te worden!!

Wauw wat gaaf... dit is het stukje geluk waar je op hoopt. Niet te opvallend lopen we het bos uit, samen met de twee andere teams, en willen net wegrennen als ze vragen of we het CP hebben. ‘Ja tuurlijk, hij lag precies waar hij had moeten liggen’, was ons nonchalante en arrogante antwoord en verbijsterd laten we hen achter ;-P

Lopen, fietsen en de etappe die een van de bijzonderste zou worden van deze race. In de canadese kano de rivier af... ’s Ochtends in de mist, wat misterieus! Er zijn vier kano’s voor ons die we langzaam maar zeker inhalen... De laatste was duidelijk de mooiste. Omdat het water voor hen helemaal vlak was, was de reflectie van de zon daar louter in de mist en niet gehinderd door enige golven. Achter hen was dit een ander verhaal. Dat resulteerde in een uitzicht voor ons waarbij het leek dat het water voor hen ophield! Tja om echt te weten hoe dit eruitzag, had je er gewoon bij moeten zijn! Heerlijk genieten, gehaktballetjes ontvangend van het enige andere damesteam... wat wil je nog meer?!

Wat je in elk geval niet wil, is met je kleddernatte voeten op de mtb stappen voor de volgende etappe. Wat was dat koud!! Fietsen, punten laten liggen voor de volgende deadline, en dan met wederom 2 minuten speling een deadline gehaald. Snel weg voor de stepetappe. Bij deze etappe hadden we onze persoonlijke cameraman bij ons: Florenz, die voor zijn afstuderen een documentaire aan het maken is over AR’en. Wij hebben zijn vorige film gezien, waarbij Raymond, Peter, Sven en Marie-Anne door Florenz tijdens het WK op een hele bijzondere wijze zijn vastgelegd... We vonden het dus maar wat mooi toen hij ons vroeg ons te mogen volgen voor zijn afstudeerproject! Of hij dat ook zo leuk vond...

Terwijl Inga stil staat om de kaart te lezen, komt de derde val van de dag (de tweede val was toen Inga het leuk vond om al giechelend midden in een van de weinige modderpoelen op de fiets om te vallen, merken jullie de rode draad al op?)... Florenz is diep geconcentreerd in zijn camera aan het kijken en fietst nietsvermoedend tegen haar aan. Als een heus expert vliegt hij over zijn fiets, de camera omhoog houdend en zwiert elegant tegen de grond zonder dat de camera de grond raakt... Onze filmbeelden zijn in elk geval veilig gesteld ;-) Dat zijn arm open lag kon hem niet deren, wat nou EHBO, hij wilde ons niet stoppen in de wedstrijd... Dat dat voor ons uiteindelijk misschien wel bepalend is geweest, konden we toen nog niet weten!

Het laatste CP van het steppen is een boogschietoefening. Van de drie keer moeten er twee raak zijn. Omdat er alleen linkshandige bogen waren, was de eer aan mij. Handboogschietvereniging Reineveld: onze dank is groot! Alle twee de eerste pogingen waren direct raak!

Nu de laatste fietsetappe, ik zit er intussen goed doorheen en de eindsprint! Na ruim 16 uur sporten, ruim 100 km op de fietsteller en bijna 10000 kCalorien armer bereiken we de finish! Wat zijn we blij dat we d’r eindelijk zijn! De stoere verhalen komen los en we wisselen ervaringen uit met de andere teams. Na een lekkere douche en een super pasta buffet komt de einduitslag...

De eerste plek in het mixed klassement! Erg leuk, een gouden plakje erbij! Toen kwam de uitslag van het algemeen klassement. Na de uitspraak van een vrijwilliger tijdens de wedstrijd dat we aan het inlopen waren op team 2 had ik wel het gevoel dat we een plek op het podium zouden halen. Inga is op dat vlak wat terughoudender en wil liever niet teveel naar dat soort uitspraken luisteren. Toen dus de derde en het tweede team genoemd werd om naar het podium te komen, begon bij mij de teleurstelling in te treden... Toch geen podiumplek!? Jammer...

Tot dat onze naam werd genoemd... Bizar en vol ongeloof lopen we op het podium af! De heren doen een treetje naar beneden en wij mogen bovenop plaatsnemen!! Wauw wat een gave afsluiting van dit evenement! Ik kan het nog steeds moeilijk bevatten, dat we van de veertien deelnemende teams, niet alleen boven aan stonden in het mixed klassement, maar nu met de hoofdprijs ervandoor zijn gegaan!!

 

Nog steeds nagenietend van deze uitslag, kan ik enkel zeggen dat ik het zo heerlijk vind om samen te trainen en te racen! Het is gewoon elke keer weer een genot om Inga te zien lachen, te zien balen, te zien in opperste concentratie of gewoon stil te zien zijn...

Wat er ook gaat komen, het afgelopen jaar is in elk geval het mooiste sportjaar tot nu toe geweest!!

Female Adventure Sports Team

Resultaat: 1e (overall) & 1e (mixed)