12 juni, emailtje van Inga. “Esther is geblesseerd en zou je zin hebben om mee te doen met de Malheur?”. Eigenlijk is er dan maar een antwoord mogelijk; Ja lijkt me leuk! Wanneer krijg je nou de kans om een keer mee te doen met een goed lopend team. Maar dan ook gelijk de twijfel, hardlopen tja ik heb net nieuwe schoenen omdat dat toch wel eens de oorzaak zou kunnen zijn van die pijnlijke rechter knie. Doordat mijn teammaatje druk bezig is met zijn studie, ik van baan gewisseld ben en verhuisd ben is het ook al weer een jaar geleden dat ik mee gedaan heb aan een wedstrijd (wat een slechte smoezen trouwens). Gelukkig was het mailtje met de “ja lijkt me leuk” al weg voordat die twijfels de overhand konden krijgen. Bovendien ik heb nog ruim drie weken om mijn hardlopen weer op niveau te krijgen……

Dus twee weken hardlopen en dan de week voor de wedstrijd. Spulletjes bij elkaar zoeken, nou ja op hoopjes gooien wat ik niet mag vergeten. En wat ik niet direct kan pakken opschrijven op briefjes om vervolgens die ook weer kwijt te raken. En ik moet eerlijk zeggen het gevoel wat bij een adventure race hoort komt weer terug; gestressed afvragen of ik niks vergeten ben.

Het is woensdagavond, de telefoon gaat, Patrick aan de lijn.. die Patrick die niet van bellen houdt: Inga, hebben we alles??

Volgens mij hebben we alles, alleen nog een paar auto binnenbanden. Die ga ik wel halen bij de plaatselijke sloop.
Donderdag toch nog maar voor de zekerheid een keertje proefgereden op de moutainbike met nieuwe toeclips. Whaaaaa wat een “piep” dingen. Een rondje van 15km waarvan de laatste 5km met kramp in mijn linker voet! Sleutel 15 en waar is de vuilbak.

Vrijdag ochtend spullen in de auto, met de auto naar het werk, ochtendje werken en daarna naar Veghel om de spullen van Inga op te halen. Esther had namelijk een trouwerij in Veghel en had de spullen van inga mee, zodat die er niet uit zou zien als een klein pakezeltje in de trein vanuit Den Haag naar Eindhoven. Dan weer naar station Eindhoven.

Ik stap in de trein richting Eindhoven, klein groen rugzakje, het voelt toch een beetje vreemd... waar is het gevoel van stress, waar is het gevoel van ‘ik ben van alles vergeten’, waar is het gehaast omdat ik toch weer eens veel te laat ben? Hmm, dit is niet goed... of misschien toch wel? Dit is eigenlijk te relaxed..
In Eindhoven staat een volgeladen auto klaar, met Patrick, hij heeft alle spullen, alles lijkt aanwezig te zijn, ben ik dan nou echt niets vergeten? De welbekende spanning en de tijdsdruk naar het einde toe zoals ik die met Esther ken, dat toch zo vertrouwde chaotische gevoel, lijken deze keer volledig afwezig. Ruim op tijd vertrekken, alles rustig doorspreken, kijken wat Patricks tactiek tot nu toe altijd was, vertellen wat onze aanpak is, afstemmen waar nodig, open laten waar we wel benieuwd zijn naar hoe het uit gaat pakken. Leuk, spannend, weer eens een wedstrijd lopen met een nieuw iemand. Het zal mij laten zien waar ik onbewust al vanuit ga, ik zal kunnen leren van weer een andere aanpak... en eindelijk eens fietsen in het zog van een brede rug! ;-)

Maar, ja, zoals het altijd gaat met goede planningen (bij mij althans): we komen meteen terecht in de file en al onze extra ingeplande tijd begint te slinken.. jammer, doel 1 (ruim op tijd aankomen gaat al niet lukken). Maar het biedt genoeg tijd even te kletsen over van alles en nog wat, de routeplanner niet te volgen waardoor afslagen die we willen nemen niet bestaan en we ipv de snelste route toch uitkomen op de meest scenic route.. ook leuk, maar ook weer verder verwijderd van doel 1. Gelukkig is Patrick de rust zelve, en ik pas me graag aan.

Hmm, kan ik die spanning toch goed verbergen…

Op de camping is het gelukkig nog lekker rustig, weinig teams, weinig tenten en wij kunnen rustig ons plan vervolgen, alles uitpakken, opzetten, voorbereiden, briefing, tamelijk vroeg naar bed – nu toch met enige spanning. Gelukkig maar, want zonder zou het ook niet leuk zijn! We slapen als roosjes, worden fris wakker, ontbijten, skiken (wat een hel!!), de spanning voelen opbouwen, er zin in hebben, alles komt terug! Wat een weer, wat een zin, kom maar op met het geheel!

Het eerste onderdeel is meteen het het minst leuke: de een moet skiken (een soort korte langlauf-skis op wielen) rond het meer waar onze camping aan ligt, de ander moet zwemmend het meer over waarna we de rollen omdraaien om vervolgens weer op de camping aankomen om echt van start te kunnen gaan. Het skiken leek eerst goed te gaan maar dat bleek in een roes. Als vierde ging ik van het terrein af, als 8e komt ik aan de andere kant van het meer aan.

Flippers aan, Shorty aan en zwemmen maar. Aan de ander kant aangekomen staan daar andere teams te wachten. Hè is het skiken langer dan zwemmen? Dat was niet volgens de planning, maar gelukkig komt Inga daar best wel snel aan. Skikes aan en er maar wat van proberen te maken. Totdat ik iets hoor vallen en vervolgens wel heel erg los op die dingen sta. Vleugelmoertje heeft het begeven en is met geen mogelijkheid meer vast te draaien. Dat wordt dus lopen, niet zeuren en gaan. Aangekomen op het startterrein staat Inga al klaar met de fiets, mag ik me nog omkleden? Ja dat mag maar dan moet dat wel heel snel gaan. Goed, rustig op een TA van onderdeel wisselen zit er niet meer in.

Vervolgens een stukje bolletje-pijltje oriënteren. Hoe ging dat ook alweer, toch even checken met team AMI (het blijven aardige gozers ;-) en het vertrouwen is er weer. Op pad, leuk, eindelijk weer de natuur in. Dit stuk gaat prima, hier en daar wat rare afstanden op het papiertje maar bijna foutloos komen we aan op de TA.

Yes fietsen. Pas nu begint het echt tot me door te dringen wat ik het laatste jaar gemist heb. Hé Inga moet je kijken wat daar rijdt. Ik bedoelde dus de constructie van een elastiek op een fiets. Inga ziet echter alleen maar het fietsbroekje van die kerel en dan met name de inhoud en denkt dus dat ik het daar over heb. Voor de lezers, jullie weten nu waar die twee vrouwen het over hebben tijdens een race.

Leuk! Dan een rondje trekking, special task boogschieten in een oude ruine: voor elke pijl die we raak schieten geen extra puntje... Inga, concentratie, je kunt het wel.. en ja hoor, 1...2...3...raak, allemaal! cool zeg, ik kan het dus wel een beetje!!... en blij gaan we weer op pad richting het kajakken. Patrick zich weer verontschuldigen ‘ik kan niet zo goed peddelen als Esther, hier zul je wel echt gefrustreerd raken’ en ik maar blijven zeggen dat dat waarschijnlijk echt niet gaat gebeuren, ik wilde genieten, toch? Het blijkt een super leuk kajakstuk te zijn. Hier en daar een versnellinkje, keerwaters, hele grote, sniekie keerwaters waar het bootje voor ons een paar keer totaal onverwachts in ronddraaid, leuk om te zien (waar een cursus wildwaterkajakken niet allemaal goed voor is! :-) . Puntje bij de brug staat op omschrijving... daar is de brug, en het puntje? Wij zoeken, zoeken, in alle gaten kruipen, verwachten dat het toch ech niet in het zicht zal liggen...maar niets minder is waar: aan de waterkant, makkelijk bereikbaar vanuit de boot en wij maar rennen, zoeken, panieken... Weer de boot in, verder het water af richting wisselzone. Dat was leuk!

Vanaf daar, met natte voeten, weer een korte trekking. ‘Het is toch echt warm he?’ ‘Heb jij ook zo’n raar gevoel in je maag?’ ‘We moeten uitkijken voor een zonnesteek, he!’ ‘Jaja, moeders, ik doe voorzichtig.’ ...
Op weg, terug naar de TA. De uren zijn alweer aardig voorbij aan het strijken.

Hike to Skike. Zit er soms een loopmotortje in die korte benen? Ik doe mijn best om het bij te houden. Ondertussen adviseren we elkaar om toch echt wel genoeg te drinken en te eten. Na een tijdje komen we dan bij ons inmiddels favoriete onderdeel skiken. Die dingen aan en vooruit zien te komen.

Jippie, mogen we weer, klooien, vloeken, vallen, balen, waar is de glimlach? Patrick heeft het er helemaal mee gehad, begint moe en misselijk te worden, belandt meerdere malen in de berm tot we besluiten die dingen toch maar uit te trekken en het lange stuk bergop te gaan wandelen. Eten en drinken moet erin anders gaan we het niet redden. Even rustig, even bijkomen, nu niet over de kop rennen, we moeten nog een stuk. Ook ik vind er niks aan, begin mijn maag te voelen, dit is niet leuk... maar ja, ik wilde dit zo graag toch?! Bergaf, die dingen weer onder/aan. Het gaat, een beetje, ik probeer Patrick rustig in te halen, hij schrikt, valt, keihard op z’n bil... ‘sorry!!’, ‘dat is nou teamwork met inga’ denk ik zo... Weer op, laatste stukje, we zijn er bijna, ‘Au!’, nee, weer, nu niet door mij... Met ‘Kom, de fiets is niet ver meer!’ hoop ik hem nog een klein beetje te kunnen motiveren, zijn favoriete onderdeel.

Daar weer alles even bijvullen, water, eten, alle spullen weer in de tas. Wat is Patrick blij dat dat stomme lopen eindelijk is afgelopen en dat ie weer op zijn stalen..euh, lichtgewicht aluminium.. ros mag klimmen, en hard dat ie gaat. Niets meer raar gevoel, niets meer wat is he toch warm, kom maar op met die nacht, koel, rustig, heerlijk!

Een heel lang stuk fietsen voor de boeg, 3u de nacht in, nu begint het leuk te worden (denkt Inga; Patrick?, geen idee..) Puntje voor puntje werken het parcours af. Ingas kaartleeskunsten worden minder, Patrick neemt het over, hij heeft er zin in, het gaat als een tierelier. Zoals dat altijd gaat, af en toe zijn we de weg kwijt, staan even ergens anders dan we dachten maar uiteindelijk komt het allemaal weer goed. Langs steile hellingen, fris kletterende beekjes, modderige paadjes... zoef, zoef door de nacht. Klimmen, warm, dalen, koud, ja wat is het nou? Shirt uit, shirt aan, ik weet het even niet meer. Maar ook hier geldt schuilen achter die brede rug de oplossing voor het probleem! ;)

Ook hier komt een einde aan, terug naar het TA, fiets weg, lopen met je donder! Een trekking van 5u, leuk denkt Inga, ‘Ook dat nog’ hoor ik Patrick denken maar hij is dapper, laat niets merken. Weer de nacht in via de inmiddels vertrouwde paden rond de TA. Meteen het tweede punt is het lastigste. Helling hier naar boven, daar? Je ne sais pas, Arnoud maar volgen dan? Slecht he? Maar ja, blijkt niet de goede plek, blijven zoeken, even stilstaan, nadenken, conclusies trekken, Patrick roepen, op pad gaan en ja hoor, de vrouwelijke intuïtie laat me (ook) hier niet in de steek, gevonden. Door, omhoog, langs het water, nu met lampjes achter ons aan. Wat is het toch mooi, zo donker. Even een doorsteekje, ‘moest dit nou hoor ik iemand vragen’, niet op reageren maar? Beetje lachen en alle doornen negeren? ‘Klein stukje maar’ zeg ik hoopvol, gelukkig, de goden zijn me goed gezind.. Zo blijven we voortkabbelen. Af en toe omkijkend, Patrick steeds stiller, steeds trager, ‘gaat het wel?’ ‘Ja hoor.’

Dat lopen niet mijn favoriete onderdeel is dat wisten jullie al. Om dat dan ook nog s’nachts te mogen doen, te combineren met een maag die tegen stribbelt en een Inga die dan ook nog meent dat we een extra BP op moeten gaan halen, omdat het zo goed gaat…… Kokhalzend van een broodje dat maar niet naar binnen wil, behalve dan het verkeerde keelgat in, “loop” ik achter een vrouw aan. Gelukkig komen we niemand tegen denk ik nog.

Moet je je niet aan mijn rugzak vasthouden?’ ‘Nee hoor.’ 10 minuten later, ‘Doe nou maar.’ ‘...’, toch voel ik opeens iets trekken, goed zo, ego overwonnen! Toch kan het handiger denk ik, ‘Zullen we een lijntje spannen tussen mijn en jouw rugzak?’ zeg ik. ‘hmm’ ‘Is echt handig hoor.’ ‘ok, doe maar.’ Geinig hoor, normaal gesproken verloopt dit man-vrouw, nu eens vrouw-man... :-) (Nu is er dus niks meer over van mijn ego) En vrolijk, stappend, beetje verdwalend, op zoek naar dat stomme BP, gaan we op pad, richting het ochtendgloren. Patrick begint weer op te knappen, de energie komt terug, de moeheid is overwonnen. ‘Wat is het toch mooi hier!’ ‘Ja, die opkomende zon, de dauwige velden, super mooi.’ ‘Maar, zie je de wolken daar? Betekent minder warm, he? Wat een opluchting.’ Zo gaan we door, de ochtend in, puntje voor puntje, bergop wandelend, vlak en bergaf rennend. Sommige puntjes hangen lastig, opeens is er weer een hele bult teams bij elkaar, op zoek naar dat ene puntje ‘op de punt van de rots’...midden in het bos, ja dat zoekt lekker! Maar uiteindelijk vindt je ook dat... om vervolgens uit te komen bij de fiets!

Op naar de volgende special task, via ferrata in een oude steengroeve. Leuk! Puntje ?? biedt nog wel een leuke uitdaging. Samen met Arnoud en Sil blijven we maar zoeken en zoeken... op de verkeerde plek. Veel hoogtelijnen dicht bij elkaar betekent meestal een helling, toch? Is hier een helling? Oh, shit, nee, stom stom waar is mijn scherpte denk ik! Daar komen al meerdere teams, we gaan door, in de hoop dat de rest blijft staan, niks daarvan, een pulk mensen, half chaotisch met z’n allen ongeveer naar het puntje. Maar dan nu eindelijk snel door! Niet als laatste aankomen bij de via ferrata. Goed, dat is klaar, gelukt!
We willen allebei klimmen, denkend dat het een super parcours is, helaas, het in- en uitklikken, het lange wachten, een lange via ferrata is toch niet waar ik op had gehoopt. We komen te laat gaat er door ons hoofd. Stom, waarom moesten we nou allebei hier in deze wand klimmen? Stom, stom..ophouden! Eenmaal beneden hebben we nog welgeteld 5 minuten om de volgende puntje in te tekenen. Balen! Snel doen, weg, run-bike, wat valt dat tegen!

Ik begin met lopen. Een pad omhoog, waar blijft Inga nu met die fiets? Toch maar even wachten. Lichtelijk geïrriteerd naast de fiets lopend komt ze naar boven. Waar blijft je nu? Ja ik kan hier toch niet fietsen grommel de grommel. Uhm nou ja misschien heb je daar een punt. Ik stap op de fiets, waar is het zadel ah 20 centimeter lager. Na twee trappen voel ik mijn benen al verzuren. Dat zadel moet echt omhoog tijdens de volgende wissel.

Uiteindelijk vinden we het ritme, zijn lekker op weg. Even in het routeboek kijken? Komt niet in me op... tot het opeens 14u is en ik het toevallig toch eens doe: ‘Patrick, shit, deadline, weet je nog, nu!!’ ‘Nee!’ ‘!&@$&’ ‘...’ Ok, door, moet wel, zijn er toch bijna.’ ‘jammer, het ging zo goed!’ ‘Ach, niet meer aan denken, volgende keer beter.’ We komen een kwartier te laat, de twee BP’s weg (later blijken toch CPs te worden afgetrokken), balen.

Als een speer gaan we op weg naar de laatste TA. Veel tijd hebben we niet en nog een deadline missen is geen optie voor ons. Als een bezetene fiets Patrick bergop, ergens in de verte zie ik hem zwoegen op de fiets, op weg naar het laatste puntje.
‘Wat ben ik blij met die jongen!’ denk ik alleen maar in mijn slakkentempo. Mannen in een team zijn af en toe toch best handig. Verder gaan we, snel, snel, we hebben nog maar een kwartier! Het bos in, kloppen de paden? Nee, ach, op gevoel, rechtdoor, rechtsaf, weer even rechtdoor, water, ‘Ja, super, we zijn er bijna!’ Hijgend en blij komen we op tijd aan, wat een teamwork!

Nu nog zwemmen mmh, leuk is anders, warm is anders. Eerst nog de autobanden op laten pompen, een handige constructie verzinnen om de banden aan elkaar te binden zodat we een vlot hebben om onze fietsen en rugzakken te vervoeren. Met twee ingenieurs aan het werk is het zo gepiept, Alles ligt stevig, wetsuit aan, water in, orga vervloeken, ach valt eigenlijk wel mee… naar de boei, laatste puntje, op naar de finish!

Ja, super, snel het water uit, naar de boog, ooohhh, we zijn d’r! Gefeliciteerd Patrick, goed gedaan, was super leuk!! Een glimlach op zijn gezicht, volgens mij heeft ook hij zich vermaakt!

Inga jij ook gefeliciteerd. Wat was het leuk om eens een keer met iemand anders te racen en wat is adventure racen toch een gave sport. Inga bedankt, Esther wordt snel weer beter want de andere teams missen je!

Voldaan zoeken we alle spullen bij elkaar, wandelen naar de tent, ploffen neer in onze bende en genieten even na van de geslaagde wedstrijd. Het parcours was super, zo anders dan vorig jaar. Onderweg ook allerlei teams die vragen waar Esther is! Niet dat ik ze ken maar blijkbaar valt hen op dat de helft van het ‘roze duo’ ontbreekt! Zal haar goed doen, nu ze met haar zeurende knie thuis zit...
het weer was mooi, orga bedankt!