Het is welgeteld twee weken na de hARz, een adventure race van 40 uur. De Outdoor Challenge wordt georganiseerd, een 8 uurs ‘sprint’ adventurerace bij Valkenswaard.

Inga bedenkt dat je niet altijd het sociale leven mag passeren en gaat naar het trouwfeest van een goede vriend.

En ik bel Patrick, die reeds met Inga de Malheur Raid XL heeft gelopen, of hij met mij mee wil doen. Na enige bedenkingen (klussen kan ook op zondag) besluit hij om mee te gaan.

Samen met nog 90 andere teams verschijnen we aan de start in zonovergoten Valkenswaard. Een uurtje hebben we om alle noodzakelijke handelingen te verrichten en te bedenken hoe we het gaan doen. Patrick ziet af van het kaartlezen, en met de moeilijke orientatiesessies van Duitsland nog in het achterhoofd, besluit ik het er toch maar op te wagen...

10:00 We mogen beginnen!! De eerste etappe is een run-step waarbij de kaarten en de coordinaten moeten worden opgehaald. Gauw de punten op de kaart intekenen en dan is de start voor ons echt een feit.

Haasje over steppen we en rennen we. Het gaat voortvarend en al hijgend en proestend hoor ik Patrick roepen dat we echt ons eigen tempo moeten lopen en ons niet moeten laten gek maken. Ja ja makkelijk zeggen met zo’n mega snel lopend en steppend teammaatje achter je. Alsof dat je niet opjut!

Na het run-steppen gaan we kajakken op de Dommel. Dit is een klein snelstromend riviertje waarbij de nodige stuurmanskunst is benodigd om de canadese kajak niet in het riet te sturen. Van de 30e plek manoeuvreert Patrick ons handig op naar de 20e.

Uitgestapt mogen we met een blaaspijp een ballonnetje kapot schieten. De eer is aan mij en ik onderga het oneervol. Snel het strafpuntje halen, gebruik makend van een kompas koers, en ik besluit dat mijn kompas nu echt zijn langste tijd heeft gehad... Blijkbaar overleven kompassen het bij mij maar een klein jaar.

Daarna de loopetappe. Een ongeplande sessie over een camping brengt ons toch eindelijk naar waar we moeten zijn: een pad dat een riviertje volgt. Daarna een doorwading door datzelfde riviertje en doorlopen naar de volgende MTB etappe.

Onderweg tijdens dat lopen krijgt Patrick steeds meer last van zijn knie. Met fietsen verwacht hij dat het wel mee zal vallen, maar daarna is weer een loopetappe. Ik kan me maar al te goed voorstellen hoe hij zich voelt en probeer hem niet te veel op te fokken.

MTB gaat goed. Kleine pesterij van de organisatie. Wie bedenkt dan ook om een extra loopstukje in te lassen met de kaart op een stoeptegel!! Een inwendige vloek is toch echt aanwezig als we het onding over een kleine 500 meter mogen meesjouwen. Schamele troost is dat iedereen dit mag meemaken.

Daarna een loopetappe, waarin een klein stukje speleologie is ingebakken. Dan moet je toch toegeven dat de orga wederom creatief is in het verzinnen van nieuwe elementen. De blaaspijp, de stoeptegel, en dan nu een blok van 1.5 bij 1.5 meter waardoor je heen mag kruipen. Ongelofelijk wat voor een 3D puzzel de bouwers hiervan gemaakt hebben!

De orientatieloop wordt afgewisseld door de laatste MTB-etappe. De finish is in zicht. Helaas verliezen we nogal wat tijd bij een van de puntjes, anders had de klassering er wellicht anders uitgezien. Maar ja: iedereen heeft natuurlijk deze verhalen!

Er zijn nogal wat teams om ons heen in de laatste 5 km orienteren/MTB’en. Zo ook een mixed team. We besluiten alles wat erin zit eruit te persen... Het resultaat is daar! Met een kleine 7 uur komen we als eerste mixed team over de finish! Ook overall mag het resultaat er zijn!! Patrick: ik vond het echt supercool en dit gaan we zeker nog eens herhalen!

Resultaat:
9e overall (van de 84)
1e mixed (van de 19)