Door: Esther Vermeulen
2 juni 2009: de dag dat ik geopereerd werd aan mijn meniscus.
2 juli 2009: de dag dat ik me realiseer dat het herstel boven verwachting goed gaat
“Inga, wat doen we?? Gaan we voor de hARz adventure race of niet?” “Fysio, denk je dat ik klaar te stomen ben??”
Als beide antwoorden positief zijn besluiten we ons in te schrijven... En op 11 september, een kleine 3 maanden na de operatie, staan we dan klaar aan de start.
Het deelnemersveld is erg internationaal. De briefing was goed om de stemming erin te krijgen: Winfried zet er meteen een professionele sessie neer.
.jpg)
De start om 22:00 was een waar schots feestje. En wij maar denken dat we in voormalig oost duitsland zijn!! Kilts, fakkels, een heuze ‘stenen’ boog, een minister die de aftrap doet en een kanon dat dondert: De start van de hARz is een feit.
De twijfels in je kop ook: 40 uur non-stop... voor ons doen een beperkte voorbereiding... gaan die knie en de rest van ons lichaam dit trekken?
Eigenlijk als je zo terugkijkt op de race zie ik alles in een roes. Inga heeft het nog voor elkaar gekregen om 45 minuten te snurken, ik kwam niet verder dan ernaar te luisteren en me te verbazen over het feit dat mijn brein en lichaam niet uit wilden gaan. We zijn dan 20 uur bezig en dit is het enige moment in de wedstrijd dat we onszelf rust gunnen.
Dat gebrek aan slaap zorgt er niet alleen voor dat je het laatste deel van de wedstrijd niet meer geconcentreerd meemaakt, het zorgt er ook voor dat je de rest, wanneer je terug kijkt, niet meer in perspectief kunt plaatsen! Nu kun je natuurlijk de kaart bekijken en dan de film proberen te reconstrueren... ik besluit terwijl ik dit schrijf dat het eigenlijk zo wel mooi en goed is. Niet alles hoef je je ook precies te herinneren.
Wat me in elk geval heel duidelijk bij is gebleven is het gefrustreer om de kaart. Dit schijnt dan werkelijk de meest up-to-date versie van het gebied te zijn (het oosten blijft het oosten), maar het is bizar hoeveel paden er verlegd zijn, fout ingetekend zijn of hoe je het dan ook wil noemen. Een 1:50 000 kaart is dan ook niet echt nauwkeurig te noemen, maar zelfs de ingezoomde stukjes die door de organisatie zijn toegevoegd bieden weinig soelaas. Meer dan eens hebben we om moeten keren en het was dan ook verhelderend om met een gps tracker achteraf te kunnen zien waar je geweest was.
Wij waren niet het enige team dat hier last van had, en daardoor verspreidde het deelnemersveld zich behoorlijk. Enerzijds is dit jammer omdat je het wedstrijd gevoel gaat missen, anderzijds is het heerlijk met z’n tweeen in de natuur te zijn, de zonsondergang en opkomst te beleven en alleen te zijn met je gedachten en gezwoeg.
.jpg)
Detail wat ik toch even met jullie moet delen: de sleepmonsters hebben zich deze race in vol ornaad herhaaldelijk aan ons opgedrongen. In een kloof zonder ook maar enige brug heeft Inga de meest fantastische bouwwerken over het riviertje gezien! Ik hield het bij de dieren en zag een gifgroene kikker van een meter of 2 op het pad verschijnen. Nog niet te spreken over de witte poolachtige hond die met een zekere regelmaat ’s nachts voor mijn fiets uitrende. Ook kaartlezen zonder om te vallen was een ware opgaaf. Uit pure overmacht kon ik dit aan het eind alleen nog maar als ik ging zitten... pfoe.. dit is echt je grenzen opzoeken.
Al met al kijken we terug op een superrace. Wat een mooi gebied: zeker een vakantiebestemming (of lang weekend) waard!! Helemaal wanneer de herfstkleuren zich gaan openbaren, dan moet dit echt een super plaatje opleveren!
Als we dan eindelijk na een ruime 36 uur op de finish afstevenen op de MTB mogen we eerst nog een klim maken... de benen laten ons hierbij lichtelijk in de steek. De geest dwingt ze te blijven peddelen. En dan het grootste kado: 7 km lang afdalen!! Geen pedalen meer aanraken en enkel uitrollend (bijna dan;-) over de finish komen... We hebben het overleefd!!
Ook de afterparty was erg gezellig! Moe maar voldaan zijn we de dag erna op huis aangegaan... Om volgend jaar zeker weer terug te komen.
Orga: bedankt!! zelden was er een organisatie waarbij alle vrijwilligers zo enthousiast en bemoedigend waren als bij deze wedstrijd! We hebben genoten!