Hoe vaak kun je zeggen ‘Dit wordt nu echt de laatste race samen..’?

Eigenlijk hadden Esther en ik na de hARz in September dit jaar geen verdere Ar plannen samen. De Veluwe AR leek ons heel leuk maar helaas waren we te laat met inschrijven.. Jammer. Uiteindelijk is het noodlot je soms goed gezind en worden je plannen wederom overhoop gegooid: Esther en ik reizen dus af naar Wageningen... voor de voorlopig dus echt laatste race samen. Esther niet helemaal fit, ik verre van uitgeslapen: onszelf indekkend aan elkaar belovend dat het echt niet uitmaakt hoeveelste we worden, als het maar leuk is. (geloof je het zelf?)

Na de briefing ’s avonds duiken we snel ons bedje in, de wekker op 3u ’s ochtends (!!) gezet en slapen maar. Toch altijd weer heerlijk zo’n kleine chaotische tent waar je dan de volgende ochtend met een kleine georganiseerde rugzak weer uit hoort te komen.. toch altijd weer wonderbaarlijk dat het ook echt kan..

Mijn wekker gaat netjes om 03u, die van esther om 03.15u en ik heb toch ook echt idee dat Esther ook echt wakker wordt. Niet vrolijk goede morgen roept.. tja, iedereen is wel eens wat minder uitbundig zo vroeg in de ochtend. Dat ik het mis had in al mijn aannames blijkt bij het wekrondje waar Esther opeens wakker schrikt. Mmh, daar gaat het rustig wakker worden en relaxed aan de start verschijnen... maar ach, we gingen toch al niet voor de winst..

Uiteindelijk redden we het net op tijd, 04u is het startschot, op naar 16 plezierige uurtjes in de bossen rond Wageningen. Het eerste stukje is een proloog op het universiteitsterrein, zo opgezet dat de teams mooi verspreid worden en niet als een kudde schapen achter elkaar aanrennen. Het gaat voorspoedig bij ons, denken we, en de stoeptegel die als kaartenhouder fungeert, zit ons niet eens zo heel erg in de weg. Als een van de eerste teams zijn we weer terug bij de start waar we de kaart en coordinaten voor het begin van de echte race ontvangen. De snelle binnenkomst stemt ons tevreden en doet ons niet vermoeden dat we een fout hebben begaan die niet meer te herstellen is...

De eerste echte etappe is een stukje looporientatie. Het intekenen gaat snel en we vertrekken richting het donkere gebied dat een bos heet. Vrolijk lachend gaan we op pad, tot vrij kort daarna duideljk wordt dat we eigenlijk niet zeker weten waar we op de kaart zijn. Teams om ons heen lopen alle kanten op behalve de onze, het verloop van alle paden is volstrekt anders dan we volgens de kaart zouden verwachten... team FAST is verdwaald, of: weet eigenlijk niet mee zo goed waar op de kaart het zich bevindt. !@%#!&, terug, even rustig kijken, denken, rustig, ademen en ja hoor, een kwartiertje later zijn we er weer. Even omlopen, niet teveel balen en blijven lachen. Esther wilde de kaart al bijna aan mij geven maar ik was eigenlijk wel blij dat zij hem in haar handen had. Eenmaal op gang, loopt het weer en komen we ergens achterin het veld op het eerste wisselpunt aan. Daar treffen we de brede glimlach van onze personal assistant en de bezorgde blik van de organisatie: ‘We waren jullie kwijt, al bij de proloog, gaat het goed?!’ ‘Wij onszelf ook, maar het gaat goed we zijn er weer!’ (Nog steeds niets vermoedend wat zij bedoelen met het missen bij de proloog...)

Vanaf dat moment gaat het wel weer gesmeerd. Snel en juist intekenen, teamwork ten top, samen op de fiets banen we ons een weg door de nacht. Het gaat hard, opeens willen mijn fietsbenen weer even en team voor team halen we in. Het boogschieten gaat zoals we het afgelopen jaar hebben geleerd: in een keer raak. Wat nou strafrondje lopen.. En weer verder de nacht in aan we op pad. Om wat tijd goed te maken, concentreren we ons enkel op de verplichte punten en laten de bonus punten achterwege.

Het volgende onderdeel is weer een looprondje rond de mooie bossen van radio Kootwijk. Bij het intekenen al, laat Esther weten dat ze zich echt heel erg slecht voelt, misselijk, en het liefst zou willen stoppen. Ik hou mijn hart vast. Zouden we nou echt moeten uitstappen, het is net zo leuk maar een blik werpend op Esthers gezicht zegt dat ik maar beter tevreden kan zijn met elke meter die we nog kunnen lopen. Als een tam hondje loop ik naast haar, hopend dat niet praten en heel erg lief zijn zal helpen... mmh, denk niet dat dit een wondermiddel is, misschien wel de telepatische oppeppertjes. Wie zal het zeggen maar uiteindelijk blijkt Esther wonder boven wonder weer de oude te zijn. Vol goede moed en genietend van al het mooie, zetten we ons reis voort. Halverwege komen we Sven en Monique tegen en die gaan als een speer, alle CP’s alle BP’s, hoe kunnen die zo hard rennen?!?

Op z’n FAST gaan we verder en plekje voor plekje vechten we ons terug. Fietsen, lopen, touwhindernis hier, kajaketappe, run-bike. Het is leuk, echt heel plezierig en ik geniet van elk moment al moet ik bij deze wel mijn excuses aanbieden aan het team welk Esther heeft wijsgemaakt dat er toch echt een roertje onder een kajak hangt waardoor deze wél rechtdoor kan blijven varen...

Bij de run-bike etappe waar we een single track mtb-route moeten volgen aan de hand van een grove en niet kloppende kaart, hebben we toch wat opstartproblemen en kunnen de ingetekende CP’s maar met moeite vinden. Gelukkig zijn we niet de enigen en lopen vaak met 4 teams tegelijk naar de punten te zoeken. Af en toe elkaar helpen hoort er ook bij en maakt deze wedstrijden zo leuk. Inmiddels merk ik wel dat het fietsen alweer een stukje minder gaat. De lopende Esther kan ik op de fiets in het bos niet eens bijhouden, op de weg is het aanhaken geblazen, het lijkt wel alsof ik het verleerd ben! En fietsen was altijd mij favoriet onderdeel.. eens kijken hoe zich dat verder ontwikkelt. Na een eerste keer aan het elastiekje hangen, sta ik nergens meer van versteld.

Het volgende wisselpunt is midden op de Posbank en vanaf daar gaan we weer een stukje lopen. Esthers kaartlezen gaat uitstekend en we besluiten hier wel extra BP’s te pakken om onze kansen op een goede plaatsing te vergroten. Menige keer hangen de punten mooi hoog in de boom verstopt en passeren we daarnaast indrukwekkende heideveldjes en maken we zowaar wat hoogtemeters! Hier kan ik dan gelukkig nog wel laten zien dat ik niet helemaal een slappeling ben geworden en probeer hier en daar een stukje vooruit te lopen om een CP op te halen.

Uteindelijk komen we precies op tijd weer terug op het wisselpunt en mogen we aan onze laatste lange fietsetappe beginnen. Tot nu toe waren we altijd net iets langer bezig met de etappes dan de organisatie had voorspeld en het ging er n om spannen of we het op tijd zouden halen. Fouten mocht ik met kaartlezen dus niet meer maken, in Esthers slipstream fietsen maar al te graag! Mijn benen leken wel houten stokken die niets te maken leken te hebben met wat dan ook. Vreemd, maar gelukkig vind ik in Esther een goede en gewillige knecht ;) Hijgend en nauwlettend navigerend, werken we CP voor CP af, halen wederom wat concurrentie in en komen tien minuten voor de deadline over de finish! Wat goed gedaan Es, dankjewel!

Blij en tevreden met het goede verloop verwelkomen we ook nog wat andere teams die net op tijd finishen. De douche is uiterst lekker en pas bij wat een korte wedstrijdevaluatie met de orga komen we erachter wat er bedoeld werd met ‘gemist bij de proloog’: Esther en ik zijn gewoon 2 CP’s ‘vergeten’ omdat we dachten dat we daar niet heen hoefden. Twee CP’s minder hoewel we er de hele tijd vanuit gingen dat we alle CP’s haden gehaald en dus nog goed in de race lagen! Wat een grap. Gelukkig hoorden we dat pas achteraf, het zou het moraal niet ten goede zijn gekomen...

Uiteindelijk mogen we hartstikke tevrden zijn met het resultaat, 8ste van de 39, zelfs met de missers in het begin. Es, bedankt voor deze leuke race... en dat er (ooit) nog meer mogen volgen!

Female Adventure Sports Team
Resultaat: 8e overall