Door: Esther Vermeulen
Tja het zou er nu echt van komen... de voorlopig laatste race voor Inga en mij. Morgenavond vliegt Inga naar Ethiopie voor negen maanden. Echt ongelofelijk dat ze de dag ervoor nog een race wil lopen. Of misschien past het wel goed!
’s Ochtends zijn we voor de verandering eens lekker op tijd. Inga meldt dat ze weinig getraind heeft en ik denk, je kunt me nu alles zeggen, volgens mij ben je gewoon nog steeds in topvorm :-)
De briefing brengt een soort unheimlich gevoel bij ons boven. Wat is dit in godsnaam voor een race? Op de ene beamer wordt met videobeelden een deel van de route geprojecteerd (onthouden dus) en op een andere beamer een set aanwijzingen die ons op dat moment volslagen onduidelijk zijn. Overpennen maar en dan zal het later wel blijken!
.jpg)
Om 10:00 is de start en een minuut later ben ik er ook bij. Stammetje op de schouder, paar slootjes pakken, lekker nat. En koud.
Daarna het eerste IQ-opdrachtje. Terwijl de een nog wat eten in de mond propt, begint de ander aan de puzzel. Niet al te veel later zijn we echt op weg. De organisatie is zeer creatief in het verzinnen van manieren om de route aan te duiden. De ene keer is de route aanwijzing verstopt in zinnen zonder klinkers, dan zijn de letters enorm in de hoogte uitgerekt. De volgende keer volg je de videoboodschap, of voor de verandering eens gewoon de kaart. Dan weer staan er stippen op de bomen, en moet je vanaf daar een kompasrichting lopen, fietsen of steppen. En dan niet te vergeten de klokkenroute (kleine wijzer is de richting waar je vandaan komt, grote wijzer de richting waar je op loopt)...
En dan komt de speleo-opdracht. In een heus gangenstelsel onder de grond voelen we ons als twee mollen. In het pikkedonker lopen tot je ergens de aanwijzing voor de volgende route vindt... Erg hilarisch als ik vervolgens ergens knoerthart mijn hoofd stoot, is die helm toch ergens goed voor. Hoe verder we naar het einde komen, hoe meer ik het me afvraag: hoe kan het toch zijn dat kleine kinderen de hele dag op hun knieen rondkruipen... pff dat doet pijn!
.jpg)
De tijd vliegt voorbij en voor we het weten staan we te bibberen bij de 2e IQ-opdracht. Hoe kan het ook anders: een SUDOKU. Als je hem snel oplost, mag je eerder uit de wisselzone weg. We bibberen wat aan (vooral ik) en hebben het stomme ding bijna af en dan horen we dat we mogen vertrekken... Ok lekker lopen door het bos, een paar keer heen en weer dezelfde heuvel op, eindelijk weer eens een beetje warm worden. Onderweg verbaas ik me voor de zoveelste keer over Inga’s soeplesse en snelheid en denk ik terug aan de opmerking van vanochtend: “ik ben echt niet in vorm”. Ja amehoela!
Daarna nog een paar kleine onderdelen en we zijn bijna bij de finish. Even nog het water over in de kano (zo gedaan), dan weer terug in de apehang boven het water (wat een eind! niet vallen!!) en dan nog een stammetje hout hakken. Onder luid gejoel van het publiek hakken we er op los. En nog eens. En dan nog een beetje. Niet zo effectief dat gehak van ons!! Gelukkig hebben we tussen ons en het eerstvolgende team ruim de tijd... Dus we halen het op tijd!!
En dan naar de finish, om na deze leuke wedstrijd te finishen als 3e overall van de 40 teams. Een beetje trots zijn we wel :-) Inga krijgt een dikke knuffel van me, wat was het toch cool samen zo racen!!
Ben dan ook erg benieuwd wat het volgende avontuur haar gaat brengen...